«فکر کردن به حرف‌ها و نگاه‌های مردم و جدایی پدر و مادرم باعث شد در یک شب چند بار پشت سر هم قرص مصرف کنم و این مساله منجر به این شد که بنده یک هفته در کما بوده و یک سال فراموشی کامل داشته باشم. در این مدت به خانواده به ویژه خواهرم سخت گذشت و قطعا باید بگویم که خودکشی من فکر و اقدام احمقانه‌ای بود که اکنون بابت آن بسیار پشیمانم، چرا که آن زمان تحت تاثیر طلاق پدر و مادرم بودم و فکر می‌کردم که دنیا به پایان رسیده است. در واقع خود را در ۱۳ سالگی گم کردم و ماحصل آن انجام یک عمل غیر عقلانی بود.» به گزارش آرمان، فرزند طلاق بودن برچسبی است که بر پیشانی قربانیان طلاق محکم چسبیده و آنها ناخواسته تا پایان عمر تبعات جدایی والدین خود را با هزینه‌های گزاف می‌پردازند؛ از فضای مدرسه و دانشگاه گرفته تا محل کار و تشکیل زندگی مشترک. «آرمان» در این گزارش به زندگی یکی از فرزندان طلاق که اینک خود بنیانگذار کمپین «بچه‌های طاقت» است پرداخته و قصد دارد بحران‌های پیش روی آنها را بررسی کند.
خانواده‌ من از نظر مالی مشکلی نداشته و در سطح بالایی بودند. به عبارت دیگر من در یک خانه هفت‌هزار متری بزرگ شدم، حتی اتاق من اندازه آپارتمان‌های امروزی بود و به قول گفتنی شاهانه زندگی کردم، ولی این دوران تا 13 سالگی ام ادامه داشت. در واقع با توجه به اینکه من آخرین فرزند خانواده بودم، دیگر در بین مشاجرات پدر و مادرم نازم خریدار نداشت و من از همان سال‌‌ها گوشه‌ گیر بودم تا اینکه در مقطع دوم راهنمایی به یکباره به دانش‌آموز شلوغی تبدیل شدم که دائما همکلاسی‌ها و معلمانش را اذیت می‌کرد. حتی در آن سن من یک موتور داشتم و به دلیل قدرت پدرم ساعت 10 صبح به مدرسه می‌‌رفتم، اما این پایان ماجرا نبود. صفحه زندگی آرام و اعیان نشین من با مشاجره و دعوای پدر و مادرم برگشت و با آغاز جدایی آنها شرایط دگرگون شد. بعد از طلاق، خواهر و برادرم که به سن قانونی رسیده بودند مادر را انتخاب کردند و من هم به طبع زندگی با مادرم را برگزیدم. در واقع ما چهار نفر به یک خانه 70 متری بدون موتور و ماشین آمدیم و زندگی همراه با آسایش تمام شد. آن زمان بود که من به یک آدم افسرده و گوشه‌گیر تبدیل شده و به تجویز پزشک شروع به مصرف قرص‌های اعصاب کردم، چرا که از حضور پدر، سفره دورهمی، رفاه و... محروم شدم. این حال و روزی بود که من تا سن 19 سالگی و شب بله بران دختر خاله ‌ام داشتم. در شب بله بران از همه جوانب به من فشار آمد، به گونه‌ای که خواستم همه چیز را تمام کنم، چون اقوام دائما آن شب از من پرسیدند پدرت کجاست؟ پدرت را دیدی؟ جواب دادن به این سوال‌ها برای من سخت بود. فکر کردن به حرف‌ها و نگاه‌های مردم و جدایی پدر و مادرم باعث شد همان شب چند بار پشت سر هم قرص مصرف کنم و این مساله منجر به این شد که بنده یک هفته در کما بوده و یک سال فراموشی کامل داشته باشم. در این مدت به خانواده به ویژه خواهرم سخت گذشت و قطعا باید بگویم که خودکشی من فکر و اقدام احمقانه‌ای بود که اکنون بسیار بابت آن پشیمانم، چرا که آن زمان تحت تاثیر طلاق پدر و مادرم بودم و فکر می‌کردم که دنیا به پایان رسیده است. در واقع خود را در 13 سالگی گم کردم و ماحصل آن انجام یک عمل غیر عقلانی بود. اینها روایت علی است از مرارت‌های پس از طلاق پدر و مادرش.

سختی‌های فرزند طلاق بودن

علی با توجه به بحران‌هایی که پشت سر گذاشت، در سال 83 با سرمایه 45‌هزار تومانی شرکتی را در زمینه بسته‌ بندی قند تاسیس کرد و در این حیطه شناخته شد، ولی در سال 86 به علت سرمايه‌ گذاری سنگین رقبا برند شرکتش را فروخت و به حرفه پدری‌اش یعنی معامله ماشین وارد شد، اما دیری نپایید که در سال 91 هم ورشکسته و خانه‌ نشین شد، آن چنان که شش ماه از خانه بیرون نیامد. طلاق والدین، مشکلات روحی، مصرف متوالی قرص‌های اعصاب، دوران بیماری و شکست‌های شغلی باعث شد که علی تصمیم بگیرد با ساختن گروهی بچه‌هایی مانند خود را کنار هم جمع کند، اما در این زمان یک دانشجو به علی علائم افسردگی‌اش را هشدار داد و با اصرار، او را به رفتن پیش پزشک ترغیب کرد و در ادامه روانکاوی‌ها، علی با انجمن نشاط آشنا شد. با صحبت‌های خانم دکتر علی خود را پیدا کرد. در واقع دکتر، علی جدیدی را متولد کرد که پس از آن اتفاقات خوبی در زندگی‌اش افتاد. البته علی پس از پشت سر گذاشتن بحران‌ها چند باری به خواستگاری رفت، ولی هر بار خانواده‌های طرف مقابل از او ضمانتی خواستند که شرایط را برایش سخت می‌کرد. این داستان زندگی علی است. فرزند طلاقی که اکنون 33 سال دارد و توانسته با تاسیس کمپین «بچه‌های طاقت» مرهمی برای همنوعانش باشد. اکنون علی میان فرزندان طلاق در سراسر کشور حلقه ایجاد کرده و قصد دارد تجربیات خود را به آنها منتقل کند.

اشاعه کمپین طاقت با حمایت مالی

«پدر و مادر عزیزم! من صدای فریاد، شکستن وسایل خانه، فحش و ناسزا و گاهی اوقات درگیری شما را می‌شنوم و می‌بینم. می‌دانم آسیب دیده‌اید، ولی من هم در عذابم. دائما با دلهره و تنش می‌خوابم و با ترس از دست دادن یکی از شما بیدار می‌شوم. من فقط امنیت می‌خواهم. خواهش می‌کنم فکر نکنید من قوی هستم و زندگی ام همان‌طور که قبلا بوده بعد از جدایی شما ادامه پیدا می‌کند. من هر دو نفرتان را به یک اندازه دوست دارم. من به عشق، توجه، ثبات، استحکام، محبت، درک، صبر و بیشتر از همه اینها به دوست داشته شدن نیاز دارم. وقتی شما مرا در جریان ناراحتی‌های خودتان قرار می‌دهید و سختی‌های دوران بزرگسالی را به من منتقل می‌کنید، من از کودکی ام دور می‌شوم.» این نمونه ای از دلنوشته‌های بچه‌های طاقت است که از کمترین حقوق خود یعنی داشتن خانواده آرام بی بهره‌اند. علی کاکا بنیانگذار و مدیر مسئول کمپین «بچه‌های طاقت» قصد دارد که علی دیگری به اجتماع راه نیابد. این کمپین اکنون دو‌هزار عضو حقیقی و بیش از شش‌هزار عضو مجازی دارد. او بیان می‌کند: در بین فرزندان طلاق افراد موفقی وجود دارند، چرا که آنها خود را شناخته و با شرایط کنار آمده‌اند. بنیانگذار و مدیر مسئول کمپین «بچه‌های طاقت» خطاب به والدین جدا شده و فرزندان آنها می‌گوید: بچه‌های طلاق و پدر و مادران جدا شده ! این کمپین برای شماست. اینجا جایی است که صدای شما به گوش همگان می‌رسد. دلنوشته‌ ها، ناکامی ها، موفقیت‌ها و حرف‌های دلتان را به ما بگویید. به گفته کاکا کمپین بچه‌های طاقت اولین گردهمایی فرزندان طلاق در ایران است که تحت پوشش انجمن نشاط یزد فعالیت می‌کند. او معتقد است این کمپین برای آگاه سازی و پیشگیری از طلاق در رابطه با افرادی است که در معرض طلاق قرار دارند. همچنین در این کمپین به آگاه سازی آسیب‌های بعد از طلاق برای فرزندان نیز پرداخته می‌شود. بنیانگذار و مدیر مسئول کمپین طاقت اظهار می‌کند: فرزندان طلاق در این کمپین بدون قضاوت و پیش داوری حرف‌هایشان شنیده می‌شود. کاکا بیان می‌کند: ایجاد اتاق فکر برای بچه‌های طاقت و والدین جدا شده و برگزاری کارگاه‌های فرزندپروری برای والدین جدا شده از فعالیت‌های این کمپین به حساب می‌آید. او از اهداف سال جاری این کمپین می‌گوید: برگزاری همایش‌های نمایشی در سراسر کشور، اشتغال مادران سرپرست خانوار مطلقه، استعدادیابی و آموزش فنی بچه‌های طلاق و ایجاد اشتغال برای آنها در دستور کار این کمپین قرار دارد، چرا که مشکل اصلی زنان مطلقه اشتغال و بزرگ‌ترین مشکل بچه‌های طلاق شغل و عدم تمایل به ادامه زندگی است. کاکا ادامه می‌دهد: من در یزد فعالیت می‌کنم و دائما مردم از من می‌پرسند چرا در شهرهای دیگر نیستی؟ اکنون این مساله دغدغه فکری من شده است، چرا که باید برای رسیدگی به فرزندان طلاق یک تریبون آزاد در اقصی نقاط ایران گذاشت تا آنها مشکلات خود را بیان کنند. او تاکید می‌کند: در طی این پنج سال این کمپین بدون پشتوانه مالی و به همت خودم ادامه یافته است، اما برای اشاعه آن در شهرهای دیگر نیازمند حمایت مالی هستم. کاکا مساله ازدواج را یکی از دغدغه‌های بچه‌های طاقت می‌داند و در این باره می‌گوید: ازدواج برای فرزندان طلاق به ویژه دختران بسیار سخت است، چرا که آنها قربانی طلاق والدین خود شده اند و افراد و خانواده‌های طرف مقابلشان فکر می‌‌کنند که آنها در زندگی مشترک خود نیز به مشکل می‌خورند. او تاکید می‌کند: در حالی که این گونه نیست و بچه‌های طاقت به مراتب بیشتر مواظب زندگی خودشان هستند، چون یک بار شکست خورده‌اند و دیگر نمی‌خواهند شکست بخورند.

برچسب ها: فرزندان طلاق ، کمپین طاقت ، حمایت مالی

منبع: تابناک

مطالب پیشنهادی:

بازداشت ۱۴ نفر در مشهد بخاطر نامه به رهبر انقلاب؟

عکس| خانم بازیگر در کنار همسری که ۲۸ سال از او بزرگ‌تر است

فیلم/ شادی مردم ماهشهر پس از برنده شدن فاطمه عبادی

منبع این خبر، وبسایت www.tabnak.ir است و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه این خبر را شایسته تذکر می‌دانید، خواهشمند است کد ۲۴۷۷۰۵۱۷ را به همراه موضوع به آدرس info@porsyar.com ارسال فرمایید.
با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.
خبر بعدی:

کارگردان منطقه پرواز ممنوع: فیلم زبان مشترک با بچه‌های جهان دارد/ هادی حجازی‌فر از همان اول موافقت کرد

در سینمای رو به رشد کودک، ذائقه نوجوان هنوز ناشناخته است اما منطقه پرواز ممنوع یک آشنایی دوباره سینما با روحیات نوجوانی است. ۰۲ شهريور ۱۳۹۸ - ۰۰:۲۰ فرهنگی سینما و تئاتر نظرات - اخبار فرهنگی -

به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، فیلم «منطقه پرواز ممنوع» دومین ساخته حامد داسارگر و یکی از بهترین فیلم‌های سینمای نوجوان است. سینمایی که بیشتر در سایه سینمای کودک قرار گرفته و کمتر مورد توجه جدی سینماگران چه هنرمندان و چه نویسندگان و کارشناسان  است. «منطقه پرواز ممنوع» با بازی هادی حجازی‌فر، محمد فیلی و چندتن از بازیگران جدید در سینمای نوجوان حال و هوای ماجراجویی در یک روستای سرسبز در کشور را دارد. این فیلم هم نیم نگاهی به محیط زیست دارد و هم به مدافعین حرم و توانمندی‌های نوجوانان و از این رو یک فیلم با تم‌های مختلف و جذاب است و قطعا می‌تواند نظر بینندگان نوجوان فیلم را به خود جلب کند.گفتگو با داسارگر و حامد بامروت نژاد تهیه کننده فیلم قبل از آغاز اکران  فیلم صورت گرفت و در روزهای اکران فیلم در جشنوراه فیلم کودک و نوجوان تقدیم علاقمندان سینما می‌شود.

سوال اولم در ابتدا این است که فیلم «منطقه پرواز ممنوع» دارای حوزه‌های مختلف مفهومی مانند محیط زیست، مدافعین حرم، پهباد و موشک و... است. ایده اولیه فیلم از کدام یک از این مفاهیم سرچشمه گرفت؟

داسارگر: کار در ادامه مطالعه و علایق شخصی بنده که در ادامه فیلم اولی که ساختم یعنی هنگامه در تابستان 95 شکل گرفته است. زمانی که می‌خواستیم هنگامه را بسازیم فضای تنفس ما درباره سوریه و موقعیت ما در آنجا فضای حرف نزدن بود و باید سکوت می‌کردیم. فیلم را در دفتر مطالعات جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی ساختیم که در آنجا مباحث مطالعات تاریخی  وشفاهی خیلی جدی است. یکی از موضوعات مهمی که درباره آن مطالعه و تحقیق می‌شد مساله شهدای مدافع حرم بود. واقعیت این بود که برخی از این شهدا انسان‌های فوق‌العاده‌ای بودند. ما هم به سراغ این موضوع مدافعین حرم رفتیم و سوژه اولیه آن از آنجا شروع شد.

فیلمی درباره رابطه پدر و پسری است

داسارگر: در این میان یکبار رفتیم سراغ شهید مرتضی عطایی که هنوز آن موقع شهید نشده بود و یک ماه بعد شهید شد. یک شب ما با هم بیرون رفتیم. ایشان پسر کوچک خود علی را هم آورد. آنجا یک رابطه جذاب پدر و پسری را مشاهده کردیم. همین شد ایده اولیه فیلم که ما یک فیلم پدر و پسری بسازیم. درباره پدری که نیست و پسری که هست. فیلمنامه هم نزدیک به 21 ماه طول کشید تا نوشته شود و آخر سر تبدیل شد به چیزی که تماشا کردید.

اما درباره بحث حوزه‌های مختلف محتوایی معتقدم که ما مسائل و موضوعات مختلفی را مطرح نکردیم. مساله فیلم موشک یا محیط زیست نیست. ما یک خانواده‌ای را مطرح کردیم که همزمان درگیر همه این مسائل هستند. این مسائل و مصادیقی که در فیلم می‌بینیم مسائل آدم فیلم ما است که با آن‌ها ارتباط دارد. چیزی که در هسته اصلی فیلم وجود دارد همان مفهومی است که گفتم، یعنی رابطه پدر و پسری و پسری که در نبود پدر وظایاف سنگین و مهمی دارد. اینکه زمانی که پدر ما نیست پسر ما درگیر چه چالش‌هایی می‌شود؟

انتخاب لوکیشن ما انتخاب غلیظی است یعنی هم منطقه سرسبزی است و هم نزدیک به سایت موشکی. مانند نطنز که یکی از لوکیشن‌های انتخابی ما بود که هم سرسبز است و هم نزدیک نیروگاه‌ هسته‌ای و تعداد زیادی از دانشمندان ما آنجا زندگی می‌کنند. بنابراین این فضای قصه است که به صورت طبیعی اینگونه برای ما جلوه‌گر شده است که گویا تمام این مسائل در فیلم قرار است نمایش داده شود. بنابراین این که یک شهر کوچک سرسبز می‌خواستیم از اولیات فیلمنامه ما بود ولی این که قرار باشد تا یک داستان درباره محیط زیست داشته باشیم ایده اصلی ما نبوده است. شاخ و برگ‌های بعدی فیلم مانند تم جاسوسی فیلم باعث شد تا بفهمیم که چقدر فیلم می‌تواند جذاب باشد.

نه خیلی رئال نه خیلی فانتزی

آیا پیام شما یک پیام راهبردی است یا در کنار فیلم داستانی و قصه‌گو فضا اینچنین اقتضا کرده است؟

داسارگر: البته از این واژه افراد زیادی در یادداشت‌ها و مصاحبه‌ها استفاده کرده‌اند مانند آقای دکتر عباسی که گفتند سینمای استراتژیک است. خود من اینچنین نیتی نداشتم که فیلمی بسازم که راهبردی باشد. بیشتر دنبال این بودم که فیلمی بسازیم که حرف جدی داشته باشد. روی زمین باشد و در عالم افسانه‌ای و خیالی سیر نکند. چیزی که درباره صدها نفر اتفاق افتاده است و از طرفی هم جذاب و ماجراجویی داشته باشد. نه خیلی رئال و جدی و نه فانتزی محض.برخی خیال می‌کنند که این تیپ نوجوانان و داستان‌های پیرامونی آن وجود ندارد در حالی که ما با تعداد زیادی از نوجوانان آشنا شدیم که 40 نفر خلبان پهباد دارند و در واقع مانند یک یگان بودند.

آقای مروت نژاد درست است که فیلم علی رغم آمادگی برای حضور در جشنواره فیلم فجر از آن کنار گذاشته شد؟

بامروت نژاد: نسخه‌ای که برای جشنوراه فیلم فجر فرستادیم در حقیقت جزو نسخه‌های کامل و آماده به پخش ما بود. موسیقی انتخابی گذاشته بودیم و صداگذاری ما ایراد نداشت در حالی که همانطور که می‌دانیم زمانی که فیلم را تحویل می‌دهیم تا زمان پخش یک ماه فرصت است این در حالی بود که هنوز برخی از فیلم‌ها در حال تصویر برداری بودند.

نوجوان را چون به رسمیت نشناختیم می‌گوییم یا برو به بخش کودک ملحق شو و سینمای کودک ببین یا می‌گوییم بزرگ شدی و برو سینمای بزرگسال را ببین

 

 

 

آن موقع نظر آقای داروغه زاده این بود که فیلم شما را دیدیدم و فیلم خوبی بود ولی بهتر است که در جشنواره فیلم کودک و نوجوان شرکت داده شود. ولی در هر حال امسال که فیلم اکران شد مخاطبین خواهند دید که فیلم نسبت به دیگر فیلم‌های اول چقدر جلوتر است. ما مطمئن بودیم که حتما می‌توانستیم در رقابت باشیم. البته در بخش بین الملل فجر بودیم و دو اکران داشتیم و بازخوردهای خوبی هم چه از طرف افراد سینمایی و چه از طرف مخاطبین عام داشتیم.

البته این را باید اعتراف کنم که جشنواره کودک و نوجوان اصفهان فرق اصلی با دیگر جشنواره‌ها دارد آن هم این است که سالن‌های سینما را خانواده‌ها پرمی‌کنند. این جشنواره در شهر و حال و هوای بسیار خوبی برگزار می‌شود و در یک کلام حال ادم را خوب می‌کند. این جشنوراه برای بچه‌ها و خانواده‌ها مهم است و یک خاطره نوستالژیک برای بچه‌ها می‌سازد. این خیلی فرق می‌کند با فضای جشنواره گلخانه‌ای و شبه روشنفکری که نسبتی با مردم ندارد. از این نظر خیلی خوشحال هستم که در آن حضور دارم و امیدوارم محلی بشود برای دیدن فیلم و در اکران اصلی جواب خود را بگیرد. از مدیران جشنوراه هم به خاطر حمایت‌ها و توجهی که به فیلم کردند تشکر می‌کنم.

ایا از طرف نهادهای سینمایی مانند فارابی حمایت‌ هم شدید؟ از طرف دیگر ارگان‌ها و سازمان‌ها چطور؟

بامروت نژاد: خیر سراغ جایی نرفتیم و فیلم هم کم کم از یک مدیوم به مدیوم بزرگ‌تر تبدیل شد و بنابراین هزینه‌های فیلم را خودمان تهیه کردیم.

نوجوان در جامعه ما مغفول است

به عنوان یک تهیه کننده و فیلمساز چه ارزیابی از سینمای نوجوان دارید؟ فیلم‌هایی که عموما فضای فانتزی و بچه‌گانه دارند و کمتر سراغ مفاهیم جدی و ویژه می‌روند؟

بامروت نژاد: ما قشری داریم به نان نوجوان ولی کلا در بازر تولیدات فرهنگی ما مغفول است. در کتاب تولیدات ما بسیار پایین است و کمتر تالیف داریم و باقی همه ترجمه است. نسبت تالیف به ترجمه کاملا وارونه است. در موسیقی هم همینطور است و در فیلم هم هرچه داریم وارداتی است. در همین جشنواره فیلم کودک و نوجوان هم شاید 4 یا 5 تا فیلم بیشتر برای نوجوان نداریم. صرفا سن کودک و نوجوان نزدیک هم هستند ولی از نظر فضای فیلم کاملا با هم متفاوت‌اند.

ما مخاطب خودمان در سنین نوجوان را نشناختیم و اصلا با ذائقه آن‌ها آشنایی نداریم و نمی‌دانیم که دنیا را چگونه می‌بیند؟ ادعایی که می‌توانم بکنم این است که با این پیش فرض به سراغ فیلم رفتیم که دنیای نوجوان را بشناسیم. فیلمی بسازیم که هم برای نوجوان است و هم درباره نوجوان.

این موضوع که اقای داسارگر اشاره کردند که فضای محیط زیستی به فیلم اضافه شد از این ناشی می‌شود که یک نوجوان دوست دارد تا در محیط زیست مثلا یک یوزپلنگ را ببیند. یا مثلا ایده پرواز برای نوجوانان فوق العاده جذاب است برای همین عامدانه تصمیم گرفتیم تا آن را بیشتر بپرورانیم و غلیظ‌ترش کنیم. پس حرفم این است که کلا سینمای نوجوان سینمای مهجوری است و مخاطب سینمای نوجوان ما به رسمیت شناخته نشده است.

نوجوان بلند پرواز را ترسیم کردیم

البته در این دو سال اخیر هم تعداد فیلم‌ها بهتر شده است و هم فارابی حمایت‌های بیشتری کرده است نظر شما چیست؟

داسارگر: این اتفاقات افتاده است ولی واقعیت این است که بیشتر این فیلم‌ها برای حوزه کودک است. تپلی و من، خاله قورباغه، پاستاریونی و... نوجوان هم داشتیم ولی تعدادشان خیلی کم است.فیلم‌هایی هم که هست درباره نوجوانی است در حالی که باید به عنوان یک ژانر شناخته شود و قواعد آن کاملا فرق دارد از بازیگری تا گریم و...  فیلم فانتزی قواعد خودش را دارد و با آن تعریف می‌شود و باید قواعدش رعایت شود. نوجوان را چون به رسمیت نشناختیم میگوییم یا برو به بخش کودک ملحق شو و سینمای کودک ببین یا میگوییم بزرگ شدی و برو سینمای بزرگسال را ببین.

این آسیبی است که متوجه سینمای نوجوان شده است. معتقدم که سینمای نوجوان اشل کوچک شده سینمای بزرگسال ما است. فکر می‌کنم که توانستیم وارد دنیای نوجوان بشویم و مخاطب را متوجه این واقعیت کنیم که نوجوان دنیای پیرامون خود را چگونه می‌بینید. نه منطقی و کاملا روی زمین و نه کاملا ماورایی و فانتزی. بین این دو است بین زمین و آسمان است. تلاش ما این بود که نوجوان بلندپرواز را ترسیم کنیم که برای آمادگی مسابقه با مشکلاتی روبرو می‌شود و این مواجهه باعث می‌شود که با دنیای بزرگ‌تری روبرو شود.

کار ما سخت بود. ما واقعا نمونه نداشتیم هرچه بود خارجی بود که مرور کردیم. هرچه ایرانی سراغش رفتیم کودک بود. ما تجربه و میراثی که از آن کمک بگیریم برای ساخت نداشتیم. در حالی که در سینمای غرب تعداد بسیار زیادی فیلم وجود دارد که میراث‌دار فیلم‌های قبلی هستند و فیلمساز جدید دنیایی از فیلم‌ها را دارد که می‌تواند از آن‌ها کمک بگیرد. فیلم «کتاب جنگل» را ببینید که کارتون آن خیلی سال قبل‌تر ساخته شد؛ از آن چندین فیلم دیگر ساختند. وقتی می‌خواهی فیلم درباره فضا بسازی از ژرژ میلیس که فیلم سفر به کره ماه را ساخت پشتت هست تا فیلمی که ریدلی اسکات درباره مریخ ساخت.

اما متاسفانه فیلم‌های شاخص ما در سینمای نوجوان چیست که بتوانیم نام ببریم؟ البته این فقر ژانر فقط در سینمای نوجوان نیست بلکه در دیگر حوزه‌های سینمایی نیز وجود دارد. مثلا امسال در جشنواره فجر فیلم ورزشی داشتیم، واقعا تا قبل از آن فیلم مهم ورزشی آن که رنگ و بوی رزمی داشته باشد فکر می‌کنم می‌رسد به «یاس‌های وحشی» منظورم این است که بسیار قدیمی است. البته درباره همین فیلم‌ هم از نظر محتوایی باید گفت که واقعا جای حرف داشت.

اما امروز سینمای نوجوان ما فارغ از این مباحث و موضوعات است و آن را فراموش کرده‌اند.

فیلم نوجوان بدون قهرمان بی‌معنا است

درباره قهرمان سازی فیلم بگویید و اینکه آیا ضرورتی در ایجاد قهرمان حس کردید؟

داسارگر: واقعیت این است که فیلم در ژانر ساخته شده است و نمی‌توان فیلمی ساخت که در گونه نوجوان باشد ولی قهرمان نداشته باشد. لوکیشن‌ها و فضای جذاب و ماجرای جالب فیلم در ژانر ساخته شده است و به قهرمان و ماجرایی که در آن یک قهرمان حاضر باشد نیاز دارد.

درباره قهرمان هم چیزی در ذهن سینمای نوجوان ایران نداریم. مهمترین ویژگی آن هم هدف بزرگ و جسارت است. چیزی که مخاطب دوست دارد همین است که مانع‌ها را کنار بگذارد و به هدفش برسد. اینکه جایی به خاطر رسیدن به هدف بزرگ‌تر یک نوجوان به حرف مادرش گوش نمی‌دهد و البته عذاب وجدان هم دارد قابل چشم پوشی است. اینکه یک بچه در روستا می‌تواند کارهای بزرگی انجام دهد و از بکن نکنها می‌گذرد و به این نتیجه می‌رسد همان چیزی است که برای مخاطب جذابیت دارد.

فیلم در عین اینکه بومی است زبان مشترک دارد

زبان فیلم به نظرتان با زبان نوجوانان دنیا مشترک است؟

داسارگر: وقتی جهان بینی و دنیای زیستی فرق دارد برخی مفاهیم هم فرق دارد ولی برخی از مفاهیم هم مشترک است مانند ترس و شجاعت. اما در نبود پدر همه ناراحت می شوند و همه می‌خواهند شجاعت نشان دهند. ولی در مصداق و مدل رسیدن تفاوت هایی وجود دارد یا نیت بچه‌ها. فکر می‌کنم که با زبان مشترک در جهان فیلم را ساختیم و تمام بچه‌ها در دنیا آن را بفهمند و به خوبی درک کنند.

-آیا برای جشنوراه‌های خارجی تصمیمی دارید؟

بامروت نژاد: بله همزمان با اکران در جشنواره بین المللی فیلم فجر رایزنی‌های خودمان را برای بحث بین الملل شروع کردیم و الان زیرنویس فیلم هم در حال ترجمه است. فکر می‌کنیم که زبان نوجوانانه فیلم قابل فهم برای همه نوجوانان دنیا است و تصویر از ایران و نوجوان ایرانی جذاب خواهد بود.

برخی از منتقدین و کارشناسان سینمایی ما ایرادی دارندکه فکر می‌کنند برای اینکه فیلم در فضای بین الملل اکران شود باید لازمان و لامکان باشد؛ یعنی از همه مزیت‌های بومی خالی باشد تا بتواند زبان بین المللی پیدا کند. به قول آقای فراستی فیلم تا بومی نباشد بین المللی نیست. چرا که یک فیلم ژاپنی زمانی برای من جذاب است که در فضای ژاپنی نفس بکشم اگر قرار باشد که مانند فیلم‌های وطن خودم باشد که دیگر مزیتی برای تماشا ندارد. این در نسبت با مخاطب خارجی بیشتر هم می‌شود؛ ما در ایران فیلم نوجوان کم دیدیدم ولی فیلم‌های نوجوان بسیاری را تماشا کردیم. و اتفاقا جایی که می‌توان رقابت کرد در مزیت‌های بومی ما است. از این جهت به خاطر جذابیت‌های بومی که فیلم دارد فکر می‌کنم که برای تماشای بچه‌های جهان جذاب باشد. بنابراین هم برای فیلم اتفاقات خوبی خواهد و هم برای تصویری که این فیلم می‌تواند از ایران در جهان بسازد.

درباره انتخاب بازیگران بگویید و اینکه چه مولفه هایی برای شما وجود داشت؟

داسارگر: این فرایند برای ما واقعا سخت بود و با کمک بازیگردان ما انجام شد. اصرار ما بر این بود که بازیگران جدید باشند و بکر. هیچ کدام از این بچه‌ها فیلم بازی نکرده‌اند. ما از آموزشگاه‌ها را دیدیدم تا مدارس و... همه جا را جستجو کردیم و کلی تست گرفتیم. این پروسه 4 ماه طول کشید و فراخوان زدیم و خودمان هم جستجو کردیم و نهایتا در میان چندصد نفر به این 3 نفر در ماه رمضان سال قبل رسیدیم . بچه‌ها 2 ماه سر کلاس بازی بودند از 3 ساعت تا 10 ساعت. سفر رفتند به منطقه تا با فضا آشنا بشوند. به آنها می‌گفتم که اگر گفتم گریه کنید باید گریه کنید و کاملا باید طبیعی مانند بازیگران سینما خودتان را نشان دهید.

 

جایی که می‌توان رقابت کرد میدان مزیت‌های بومی ما است. از این جهت به خاطر جذابیت‌های بومی که فیلم دارد برای تماشای بچه‌های جهان جذاب خواهد بود. بنابراین هم برای فیلم اتفاقات خوبی خواهد افتاد و هم برای تصویری که این فیلم می‌تواند از ایران در جهان بسازد.

 

 

فیلم نزدیک به 50 لوکیشن دارد و همه جا پستی و بلندی دارد و این برای بچه‌ها سخت بود. نزدیک 22 جلسه شب کاری داشتیم و این برای بچه‌ها دشوار بود که شب‌ها نخوابند. خود بازیگر نقش محمد مهدی در 72 جلسه آفیش فقط پنج بار آن هم به خاطر مریضی نیامد. اینکه یک بچه‌ای بیاید از ساعت 5 صبح گریم شود و تا آخر شب جلوی دوربین بازی کند واقعا سخت است.

فیلم را جدای از جشنواره برای بچه‌های زیادی نمایش دادیم که همه آن‌ها به فیلم علاقه نشان دادند  وخیالم راحت است از اکران و توجه به فیلم. واقعا فراتر از تصور من بود. بچه‌ها را در سالن‌های نمایش می‌دیدیم خنده‌هایشان، تعجب‌ها و حیرت‌‌هایشان و خلاصه تمام حرکات آن‌ها را دیدم واقعا خوشحالم کرد. در کل مطمئنم اگر فیلم به دست بچه‌ها برسد آن را خواهند دید و از آن لذت خواهند برد و به دوستان خودشان هم آن را پیشنهاد می‌کنند.

برای بچه‌های قصه مهم است

آیا فضای فیلم برای بچه‌ها سیاسی یا گفتمانی نشد که بگویند با فیلم ارتباط برقرار نکردند؟

داسارگر: اصلا به هیچ عنوان، اصلا بچه‌ها درگیر این مسائل نمی‌شوند این خط‌ها برای ما مهم است. قصه برای بچه‌ها مهم است. حتی یک مورد هم نداشتیم که بگویند فضای فیلم به کدام سمت است.

اتفاقا یکی از جذاب‌ترین صحنه‌ها برای بچه‌ها صحنه پرتاب موشک بود. اولین چیزی که برای ما ملموس می‌شود زبان است. ذهن بچه‌ها مانند ما نیست که زمانی که مساله خط روی نقشه را دیدیم یا در سوریه زمانی که مدافعین را می‌بینیم یا مثلا هنگام پرتاب موشک صورت‌های ذهنی خاصی برای ما ساخته شود برای بچه‌ها چیزی که مهم است قصه و داستان است.

بامروت نژاد: دقیقا تجربه اینچنینی داشتیم با یکی دوستانمان. او که فعال رسانه‌ای بود فیلم را دید و نکاتی را گفت فردای آن روز چندتا از بچه‌ها را آورد و آن‌ها فیلم را دیدند . از آن‌ها درباره فیلم سوال کرد. بعد به من زنگ زد و گفت تمام چیزهایی که به تو گفتم را فراموش کن، واقعا بچه‌ها طور دیگری فیلم را می‌بینند.

هادی حجازی‌فرد از همان اول موافق بود

آقای هادی حجازی فر چطور وارد فیلم شدند؟ نظرشان برای حضور در فیلم چه بود؟

داسارگر: ایشان گزینه اول ما برای حضور در فیلم بود ولی مشغله زیاد ایشان در فیلم مساله حضورشان را کمی سخت کرد. از همان روز اول جوابش مثبت بود فقط تنها مساله کارهای زیاد ایشان بود. به اعتراف کسانی که فیلم را دیدند حضور ایشان به فیلم کمک کرد و من هم خدا را شاکرم که همه چیز در کنار هم به خوبی قرار گرفت.

علت حضور بازیگر افغانستانی در فیلم چیست؟

داسارگر: هم ارتباط و حضوری که افغانستانی‌ها در ایران دارند و هم در سوریه و تشکیل تیپ فاطمیون و افق دیدی که ما داریم که با ایشان یک امت و ملت بودیم و یکروزی دوباره در کنار هم یک ملت را تشکیل خواهیم داد، باعث شد تا یکی از بچه‌های افغانستانی را در فیلم بیاوریم. ما باید تا جایی که بشود حرکت تمدنی انجام بدهیم، الا بواسطه مدافعین حرم این فضا فراهم شده است.

انتهای پیام/

R1544/P/S4,34/CT13 واژه های کاربردی مرتبط کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان ایران جشنواره فیلم کودک سینمای ایران سینمای جهان سینما

دیگر خبرها

  • طلاق در شرق تهران بیشتر است/ رابطه مستقیم آمار بیکاری و گرانی با جدایی زوجین
  • طلاق جنجالی مجری معروف از هفتمین همسر خود
  • یکی از بچه‌های مفقود شده موجود در آگهی خریدهای جدید رم، پیدا شد
  • شاهین شهرداری بوشهر - سپاهان ؛ بدون کی‌روش در گرمای طاقت‌‌فرسا
  • تجاوز نکردم از اینکه بچه‌ها را بترسانم خوشم می‌آمد!
  • لیگ برتر فوتبال| شاهین شهرداری بوشهر - سپاهان ؛ بدون کی‌روش در گرمای طاقت‌‌فرسا
  • کشف جسد دختر بچه غرق شده الیگودرزی پس از یک ماه
  • کودکان کار در زمین فوتبال: جنگیدن برای زندگی
  • کودکان کار در زمین فوتبال: جنگیدن برای به زندگی
  • خیانت، عامل ۸۰ درصد طلاق‌ها
  • لری کینگ از هفتمین همسر خود طلاق می‌گیرد
  • شرح فعالیت‌های کمپین مردمی «سقا»
  • جدال بر سر «منطقه پرواز ممنوع»/ زندگی مدافع حرم هم سانسور می‌شود؟
  • وضعیت طلاق در ایران چگونه است؟
  • وضعیت طلاق در ایران
  • حلال منفور، سخت یا سهل
  • کمپین هندی ها برای تحریم کالاهای چین فعال شد
  • فیلم‌های تلویزیون در آخرهفته / همراهی «پینوکیو» با «بچه‌های آسمان»
  • فیلم‌های تلویزیون در تعطیلات آخر هفته/ همراهی «پینوکیو» با «بچه‌های آسمان»